ISLAK YÜZLÜ TİLKİ VE SARAYIN AYNASI
ISLAK YÜZLÜ TİLKİ VE SARAYIN AYNASI”
Bir zamanlar büyük bir ormanda, halkın umut bağladığı yaşlı bir tilki yaşarmış.
Yıllarca özgürlükten, adaletten ve halkın iradesinden söz etmiş.
Ormandaki mazlum hayvanlar ona inanmış, peşinden yürümüş.
Fakat gün gelmiş, büyük yarış kaybedilmiş…
Orman karanlığa gömülürken halk üzülmüş ama en çok da tilkinin sessizliğine kırılmış.
Derken ormandaki büyük mecliste yeni bir seçim yapılmış.
Hayvanlar değişim istemiş.
Yeni sesler, yeni nefesler aramış.
Ve yaşlı tilki ilk kez kendi yuvasında yenilmiş.
İşte ne olduysa o gün olmuş…
Tilki, kaybetmeyi kabullenmek yerine, ormanın en yüksek sarayına gitmiş.
Bir zamanlar eleştirdiği kurtlarla aynı masaya oturmuş.
Kendi yuvasını şikâyet etmiş.
Kendi ağacını baltaya göstermiş.
Sarayın aynaları onu alkışlamış.
Çünkü artık o, muhalif bir tilki değil;
sarayın atanmış muhbiri gibi davranıyormuş.
Ormandaki hayvanlar ise öfkeliydi.
“Kaybetmek suç değildir” diyorlardı,
“ama halkın iradesine sırt çevirmek utançtır.”
İşte o gün tilkinin yüzü ilk kez ıslak görülmüş…
Kimisi “terdir” dedi.
Kimisi “yağmur…”
Ama yaşlı baykuş gerçeği fısıldadı:
“Hayır…
O, halkın yüzüne çarpan hukuksuzluğun,
vicdanda bıraktığı görünmez tükürüktür.”
Tilki başını kaldırmaya çalıştı ama başaramadı.
Çünkü insan bazen herkesi kandırabilir…
Ama aynaya baktığında vicdanını susturamaz.
Ve ormanda o günden sonra şöyle bir söz dolaştı:
“Bazıları seçim kaybedince küçülür…
Bazıları ise ruhunu kaybedince.”
✍️ Muhittin Yalçınkaya tarzında politik fabl denemesi
Yorumlar
Yorum Gönder